Vandaag, 11 oktober 2024, hebben we achteraan in het vroegere sparrenbos een grote stap gezet in het herstellen van de natuur. Het ven, dat jarenlang verstopt lag onder een dikke laag bladeren en slib, werd vandaag tot leven gewekt. De oevers hebben we zorgvuldig afgeschuind, het zand omgevormd tot een verhoogd pad dat langs de bedding slingert. De poel, verstopt onder de tijd, is ontdaan van zijn zware last. Al het slib, de bladeren, stronken en de afgegraven bodem zijn samengevoegd tot een imposante fauna-hoop, een nieuwe bron van leven in wording.
Het ven zelf toont nu een dramatisch aanzicht. De kale, omgewoelde aarde domineert het landschap, nog geen teken van leven. De bodem ligt er verward bij, alsof ze nog moet ontwaken. Maar de graafwerken onthullen een fascinerend verhaal. Onder de donkere zwarte aarde schuilt een heldere, witte zandlaag, en op sommige plekken ligt daarbovenop een dunne laag klei. Het is alsof je door de tijd heen kijkt. Misschien was dit ooit een golvende zandvlakte, waarin in de laagste punten slib en klei werden afgezet, of misschien zijn het oude beddingen van vergeten beken en riviertjes? Wat het ook is, de ontdekking raakte me diep.
De klei riep me. Onweerstaanbaar. Mijn handen konden niet stil blijven en ik begon met een brok klei te spelen. Allerlei beelden schoten door mijn hoofd: een edelhert, een Greenman... Maar mijn vader en ik wisten niet meteen welke vorm het moest krijgen. Dus ging ik aan mijn keukentafel zitten, mijn vingers zachtjes door de klei knedend. Al snel nam mijn intuïtie het over. Wat er gebeurde, kan ik moeilijk omschrijven—het denken vervaagde en mijn handen leken te weten wat ze moesten doen. De klei begon te leven onder mijn vingers, en voor ik het wist, stond er een vorm voor me. Het is een abstract beeld, vrij van vaste betekenissen, zodat iedereen er iets anders in kan zien. Voor mij is het zowel een vrouw die zich uitstrekt als een grotere apenkop.
Dit beeld draag ik op aan het ven. Het is een beschermwezen, een symbool van de wedergeboorte die hier op het punt staat te beginnen.
Hieronder kun je foto’s zien van het werk dat we hebben verricht. Nu rest ons alleen nog het wachten op de evolutie van het ven. Maar één ding weet ik zeker: het zal prachtig zijn.
Reactie plaatsen
Reacties